Gisteren kwam ik in Zwolle dit bord tegen dat 'nee' zegt tegen automobilisten. Tegelijkertijd vertelt het dat nee-zeggen een kunst is. Dat laatste heeft me geïnspireerd bij het werken aan de pagina "Nee leren zeggen" elders op deze site.

Ik realiseer me dat nee zeggen inderdaad een kunst is. Nee zeggen blijkt vaak heel moeilijk, zeker als je in de gezondheidszorg werkt. Hoe kun je nee zeggen tegen mensen die hulp zoeken? Hoe zeg je nee zonder boze of teleurgestelde gezichten te krijgen? En is het niet betuttelend om nee te zeggen?

Maar nee zeggen is soms wel zo eerlijk. Eerlijk tegenover jezelf en tegenover anderen. Want soms wordt het je even teveel; soms kun je er niet meer tegen of heb je het gewoon te druk. Nee zeggen maakt dan zichtbaar waar jouw grenzen liggen en dat helpt, bijvoorbeeld om een burn-out te voorkomen.