Behalve door de gewone omgangsvormen wordt de beroepshouding ook bepaald door het persoonlijke karakter van de beroepsbeoefenaar. Ligt het de één in zijn aard om zich moeiteloos te voegen naar de behoeften van de zorgvrager, de ander is van nature meer geneigd om op eigen kompas te varen. En waar de één gemakkelijk met emoties weet om te gaan, daar raakt de ander al gauw in verlegenheid.

Voor een goede beroepshouding lijkt het karakter me dus heel belangrijk. Het geeft 'kleur' en inhoud aan die houding. Zo bepaalt het karakter ook of het 'klikt' tussen de zorgvrager en professional, of er wel of niet makkelijk een vertrouwensband ontstaat. Als het lukt om vertrouwen te wekken dan is in principe de weg vrij om het zorgproces op gang te brengen en goede zorg te geven.

Overigens hangt het wel van de aard van de zorg af of de persoonlijke karaktertrekken van de zorgverlener er veel toe doen. Hoe technischer de verrichtingen, hoe vaker je hoort dat het niet zo belangrijk is wíe het doet, als ze het maar goed doet. Maar gaat dat niet wat al te snel? Wordt het technische aspect niet makkelijk overschat, ten koste van de heilzame aandacht en zorgzaamheid van iemand die je vertrouwen weet te winnen?